Wybiła dwudziesta druga

Harison powoli otworzył drzwi i jak robot, któremu zaczynało brakować energii wszedł do salonu. Przy stole siedziała Margerita. Na środku blatu stała duża brytfanka ze świeżo upieczonym ciastem, którego zapach rozchodził po całym pomieszczeniu. – ...hm ciasto ze śliwkami, moje ulubione! – pomyślał i stanął na wprost pustego talerzyka, postawionego i przygotowanego specjalnie dla niego. Po drugiej stronie, Margerita, brała kolejny łyk herbaty, wykonując tę czynność w taki sposób jakby obecność ukochanego nie zrobiła na niej wrażenia. Udawała obojętność.

Obok Margerity stał, taki sam pusty talerz, który wskazywał, że nie miała ochoty na samotny kęs, wolała poczekać z degustacją swojego smakowitego wypieku. Postawiła filiżankę, i od niechcenia zapytała – może zjesz kawałek?
  Wyraz twarzy Harisona wydawał się jakiś obcy, pozbawiony mimiki, niewykazywał najmiejszych oznak życia, gdyż umysł został odcięty od wrażeń zmysłowych - nie dziękuję! ... hm ale przepysznie wygląda – próbował być miły - ale nie mogę, jeszcze raz dziękuję!
- nie szkodzi! – odparła – trudno... może później – zwiesiła głos nie mając pewności czy później nie oznacza oby już nigdy.

Przed dwoma godzinami, podczas gdy Harison kontemplował w drugim pokoju, Margerita  aby nie wykończył ją natłok myśli, musiała  czymś się zająć. Teraz żałowała – ...szkoda!... tyle pracy! ...ale cóż, ... może jednak później spróbuje! ... chyba, że się placek zeschnie, to nie... ale! ....nie! nie! .. spróbuje! ... na pewno spróbuje! – powtórzyła cicho do siebie, wpatrując się w płomień w lampy naftowej, który po prostu tylko drgał. - ... może mój Steve skosztuje później! – dręczyła się ciągle jedną myślą. Podniosła wzrok i ze smutkiem spojrzała na zastygającą w ruchach postać. W jej oczach widać było przygnębienie. Nie wiedziała co można jeszcze powiedzieć poza tym, o co już zdążyła zapytać – o nie! – pomyślała – Boże! .... zapomniałam z nerw dorzucić migdałów! ...dobrze, że jednak nie spróbował... jednak dobrze...bo na pewno by nie wrócił! ... upiekę jeszcze jedną brytfankę gdy będę czekać! ... a może dwie...a może ... ! – problem ciasta  "z" czy  "bez" bakali, wydawał się dla niej, na tle teraźniejszości jedynym o czym była w stanie rozmawiać – ....jednak wypadło! – pomyślała – wypadało zapytać! – w samotności, sama przed sobą się usprawiedliwiała, czując, że wszystko co robi jest wynikiem rozchwiania emocjonalnego. Czuła, że zaczyna powoli rozpadać się na cząstki. Westchnęła i już nie za pomocą myśli wycedziła kilka słów – ... nie wiem co mam powiedzieć!.... Pomóż mi Steve! ... proszę! ..– bała się, ale trzymała fason – ...powiedz coś! .... bo wszystko w płomieniu jest takie jasne i przejrzyste... chciałabym abyś mnie ostatni raz!....teraz! ... – urwała.

W tym momencie, chciała poczuć ciepło ramion ukochanego, oplatających jej kruchość, chciała poczuć siłę męskich dłoni, które po raz ostatni ofiarowałyby poczucie bezpieczeństwa i troskliwości, tylko dla niej, a nie dla świata o losy którego nie mogła być zazdrosna.  Nie miała odwagi, ani siły, a przede wszystkim przyzwolenia od ukochanego, by rywalizować z tym czymś, co było nieuniknione.  Patrzyła na Harisona, jak w skupieniu, stał tracąc w oczach błyski, które coraz szybciej zachodziły obojętnością.

Harison wyglądał dziwnie, nienaturalnie, obco, z twarzy zniknęła opalenizna. Zauważyła, że jego skóra pokryła się sinym odcieniem podobnym do trupiej barwy. Nie wiedziała, że krew w jego żyłach, coraz bardziej zwalniała bieg przygotowując organizm do pokonania ekstremum, największego z dotychczasowych jakie ktokolwiek zdołał  przeżyć.
– ..może usiądziesz przed wyjściem! – a jednak poprosiła – źle wyglądasz! ... jakoś blado! – próbowała ironizować
- ...wiem! ... skorzystam! ... dziękuję!
Harison usiadł, naprzeciwko dziewczyny, po drugiej stronie stołu, przy którym przed 10 dniami rozpoczął wędrówkę do serca ukochanej. Odparł - .... czas zatoczył pętlę ....niestety za godzinę nurkuję .... chciałem tobie podziękować za ten wspólnie spędzony czas – uśmiechnął się podczas gdy głęboko westchnął. Po chwili oddechy zaczęły stawać się coraz wolniejsze i płytsze. Zaczął od nowa – ...chciałbym abyś wiedziała, że to były jedne z najpiękniejszych dni w moim życiu... pamiętaj o tym Margerita!
Zauważyła, po mimice twarzy, że rozmowa zaczyna sprawiać mu ból, albo trudność. Spojrzał na zegarek – za chwilę nie będę w stanie już nic powiedzieć! ... przepraszam ... ale dziękuje za wszystko... jeszcze raz! – w jego oczach próbował wyrwać się błysk ale nagle zgasł. Bardzo nagle. Zbyt nagle, bo być może zdążyłaby zauważyć w nich  jakąś oznakę życia – .... do rzeczy Harison! Mów do rzeczy! – upomniał myślą swój umysł – nie kręć w bawełnę tylko mów! – jeszcze raz powtórzył -  przejdź do rzeczy!

Margerita podniosła filiżankę, przyłożyła krawędź do ust i zanim wzięła łyk wyszeptała – nie musisz za nic dziękować! Nie trzeba! – przełykając herbatę, prześwietlała spojrzeniem Harisona, który zaczął kontynuować – ...tutaj… - położył kartkę na blacie, powoli, jakby przy okazji zbierał w sobie siły aby sklecić dłuższy ciąg słów, bez przerywników  – ...tu jest moje konto bankowe z hasłem dostępu. ... Bank jest w Zurychu, gdzie zdeponowane jest 500 tysięcy dolarów....za dwa dni, gdybym nie wrócił ...pojedziesz tam i wybierzesz wszystkie pieniądze. - z trudem westchnął - Jak wrócę to za to co jeszcze zostanie poszalejemy .... – uśmiechnął się próbując być dowcipnym w niewyraźnym spojrzeniu. Nie wyszło mu gdyż Margerita miała nadal grobową minę - .... tutaj jest adres mieszkania w Nowym Yorku, przy 5 avenu ...- położył plik kluczy na stole, które chował w dłoni – ....w garażu, na stanowisku 135, znajdziesz samochód.... klucze są w mieszkaniu… też znajdziesz.... Są przy wejściu… po prawej stronie....Na wieszaku ... !
Margericie nawet powieka nie drgnęła.
- ....możesz tam mieszkać ile chcesz!.... do późnej starości!...Nie mam spadkobierców! ... Tu jest list do Markosa... telefon jest na odwrocie ... zadzwoń...jeśli czegoś będziesz potrzebować ... pomoże! To jest dobry i poczciwy człowiek. Wie o twoim przyjeździe! Ale tylko on ze względów bezpieczeństwa!
Margerita opuściła powieki, które w chwili jak się podniosły pozostawiły na oczach szklisty ślad. Wreszcie przemówiła – to wszystko Steve!
- …tak!
- I to wszystko?
- ...tak! – oschle przytaknął. Słabł z każdą chwilą.

Tym razem Margerita zebrała w sobie nadludzką moc i stanowczo powiedziała  - ...Spójrz w moje oczy Steve!  – tak jakby to był rozkaz  - … prosto do samego dna moich źrenic, głębiej niż za chwile zanurkujesz! ...rozumiesz! 
Harison bez mruknięcia wykonał polecenie.
- Widzisz! ...Nie będę się rozklejać! …nie będę płakać! ...nie zobaczysz w moich oczach żadnej łzy ... ale obiecuję tobie, że jak nie wrócisz!… To ciebie tam znajdę! …sama... bez nitroxa i bez butli w tlenem... Rozumiesz! … Popłynę tam na samo dno! … na jednym oddechu i obiecuję, że wygrzebię ciebie z tego cholernego piachu jak się tu jutro nie pojawisz….Nie pozwolę na to abyś tam umarł... beze mnie! – Energicznie wstała – Masz rację, nie przeciągajmy tego w nieskończoność. Pozwól, że nie będę tobie machała chusteczką na pożegnanie, idę teraz na długi spacer! ... Potem wrócę i będę czekała tutaj! Albo na skarpie! .... jak przez te wszystkie lata o wschodzie słońca! ...tutaj! ... na mojej plaży zalanej samotnością!....słyszysz! ... tutaj! ...nie w Nowym Yorku! ...o zachodzie i wschodzie! ...- zdążyła tylko dopowiedzieć - ....w samotności!  – po czym natychmiast się odwróciła jakby obawiała się najgorszego, z czym przez cały czas walczyła.

Chciał zaprotestować ale właśnie możliwości komunikowania szybciej wygasły niż wskazania tabeli określającej czas związany z przejęciem kontroli H78 nad funkcjami organizmu. Na szczęście odcięcie funkcji mowy u Harisona nastąpiło wcześniej, zanim, do końca nie dopalił się knot w lampie, w której również zaczęło powoli brakować energii. Małymi skaczącymi płomyczkami, ostatnimi siłami, blade światło zdążyło jeszcze utorować drogę dziewczynie do drzwi i przytrzymać ją w blasku przez chwilę. Harison niestety w tym czasie tracił świadomość i zaczął już przechodzić w stan głębokiej kontemplacji.

Margerita, wychodząc, w progu, odwróciła głowę i spojrzała na obumarła postać, która wpatrywała się w dopalający płomień. Harison stawał się kimś innym, już nie człowiekiem, tylko bezmyślną maszyną zaprogramowaną do wykonania zadania.

W pierwszym momencie Margeria miała jedno pragnienie: podbiec i rzucić mu się na szyję, ogrzać i obudzić z letargu. - ...ale co potem? – pomyślała - ... co potem? - Zebrała w sobie dużo siły, aby nie ulec chwili w czasie której na pewno ofiarowany pocałunek przekazałby Harisonowi, ogrom namiętności, ciepła, z kilkoma wilgotnymi szeptami, pod ciężarem których, ostatnie dwa słowa, na pewno sprawiłyby, że on, jedyny jej ukochany, odstąpiłby od wykonania swojego zadania - ale co potem? – westchnęła - ... co potem, gdy to wszystko brzmi tak infantylnie i bezsensu ! ...on! ....ja! ... my! ...razem na wieki! .... jak on będzie mógł żyć w obliczu porzucenia marzeń..... że niby dla mnie miałby od nich odstąpić... a może dla miłości! .... przecież nie jestem warta, aż takiego poświęcenia! - Tracąc nadzieję na skuteczność własnych sił schowała nóż w rękaw i zniknęła za drzwami, bez pożegnania. Zachowywała się tak, jakby wychodziła na krótki spacer, po powrocie którego wszystko musi powrócić do normy.
Wychodząc nie zatrzasnęła drzwi i celowo zostawiając je otwarte chciała dać ukochanemu do zrozumienia, że tam w samotności, zatopiona w cieniu nocy, będzie czekać. Jeszcze miała odrobinę nadziei, że się ukochany otrząśnie, wstanie i podbiegnie do  niej. Reszta stała by się już tylko prosta.

Podczas gdy Margerita przemierzała pas plaży dzielący dom od morza, najpierw zimny dreszcz przeszedł po całej długości jej ust lekko wprawiając w ruch końcówki warg. Potem, gdy zdała sobie sprawę, że ostatni raz widziała ukochanego w dopalającym się blasku świecy zrozumiała, że coś co było piękne musiało się skończyć, że coś co powinno trwać wiecznie według definicji miłości opisywanej w  tkliwych książkowych romansach, w rzeczywistości nie może trwać dłużej, jak tylko krótkie dziesięć dni i nocy wyrwane z całego ich życia – czy było warto!? ... tak! – sama sobie odpowiedziała – ...ale czy warto dalej trwać w nadziei, jeśli wiem, że on już do mnie nigdy nie powróci...
Nagle zrozumiała, w rozważaniach,  że -  ... miłość, oddanie, upojenie oddechem, pocałunkiem, zapachem, wzajemnym szeptem czy z westchnieniem ...  z kocham! , czy z pragnę ciebie aż do śmierci! ... – nie uwzględniała jeszcze odwrotności znaczenia  i przewrotności tego zdania gdy rezultatem miłości może być śmierć  - ... czy na końcu z twoim dotykiem, który sprawiał, że moje całe ciało drętwiało gdy w nim byłeś! ... !... a potem gdy czułam na koniec twoje objęcia gdy się w nich! ... w tobie!... tym razem ja zatapiałam, by na koniec zasnąć obok ciebie!... by ...otworzyć oczy i znów twoją twarz na nowo ujrzeć i móc ... 

Margerita już wiedziała, że to wszystko uleciało. Zrozumiała w tej jednej, krótkiej sekundzie, że prędzej czy później, ich miłość musiała przepalić się w popiół pod naporem nieuniknionych jego wyrzutów, przyszłych,  związanych z pozostawieniem  tajemnicy bez rozwiązania, przy pomocy której można było uchronić świat od zagłady, anarchii czy kataklizmów. Była wściekła nie na Harisona,  a na swój parszywy los, że tak podle rozrzucił karty kładąc na przeciw siebie  miłość i poświęcenie, karty, w których zabrakło miejsca na ludzkie słabości – ...nie chcę tego!... – krzyknęła na środek zatoki – ...nie chcę tak żyć!... - Nikt jednak nie odpowiedział, tylko echo powtórzyło smutny epilog zatapiając sens słów w szarej głębinie.

W nawałnicy wątpliwości, myśli Margerity zacisnęły się w cierpieniu. Gdy dziewczyna przekroczyła usypany piaskiem próg prowadzący wprost do morza nie wytrzymała, i uwalniając potok łez, poczuła się tak jakby rozleciała się na malutkie kawałki, jakby przestała nagle istnieć, jakby w tej jednej sekundzie umarła.

Dochodziła godzina dwudziesta druga

Karlos chował się za ścianą domu. Ściszonym głosem powiedział do obok stojącego kapitana – zaraz wchodzimy
- Wiem! ... po co gadasz?
- Aby się upewnić
- Upewniłeś się już!
- Tak!
- To zamknij mordę, bo nas usłyszą!
- Tak jest!
- Cicho powiedziałem idioto! – przyłożył palec do ust – Cichooo! – powtórzył  szeptem.
W tym czasie już dwaj Czyściciele w kominiarkach stali na tarasie domu. Każdy z nich miał ponad dwa metry wzrostu, i przy tym  nienaturalnie szerokie ramiona, które wskazywały na atletyczną budowę ciała. W rękach trzymali taran, z dwoma uchwytami po środku walcowatego kształtu, z dużym kwadratowym zakończeniem. Dzięki temu żelastwu każdy nawet najbardziej mocny zamek ulegał rozdrobnieniu na drzazgi. Napastnicy, byli gotowi i odpowiednio przygotowani, by z zaskoczenia wykonać rutynowe zadanie: wtargnięcia, obezwładnienia czy nawet zastrzelenia przeciwników Nowego Ładu.
Jeden z mężczyzn bez słowa obmacał drzwi, przesuwając rękę od góry do dołu, wzdłuż desek. Pokazał partnerowi, że brak jest metalowych okuć i wzmocnień. W istocie drewniany dom nie był przygotowany na atak barbarzyńców, był jedynie schronieniem dla zwykłej rodziny rybackiej. Tak naprawdę wystarczyło dobre kopnięcie aby otworzyły się wrota wycenione na sto tysięcy dolarów,  aby zdrajca mógł w dostatku spędzić zbliżającą się jesień swojego życia, wkrótce po przejściu na emeryturę.  

Czyściciel spojrzał na zegarek, wskazówka zbliżyła się do 22.00. Było dokładnie za dwie sekundy.

Czyściciele uderzyli taranem  w sam środek przeszkody gdy mała wskazówka zegara przekroczyła cyfrę dwanaście. Drzwi runęły z ogromną siłą na podłogę. Napastnicy wpadli do dużej izby. Natychmiast rozbiegli się na boki i przeczesując metr po metrze pomieszczenie. Po chwili jeden z Czyścicieli wykrzyknął – czysto!

Do środka wszedł Prein i Karlos.  

Czterech mężczyzn stanęło na wprost stołu i zaczęli się nerwowo rozglądać. Wbrew wszystkiemu, nadal nieodpuszczali próby odnalezienia poszukiwanych osób. Nastała chwila konsternacji.
- Panie kapitanie …. tu nikogo nie ma! Ten dom wygląda jak opuszczona stara dziura!   – pierwszy wykrztusił swoje spostrzeżenie Karlos
- i co ty nie! powiesz kretynie! ... nie jestem ślepy?
- My też nikogo nie widzimy Panie kapitanie – jednym głosem odparli Czyściciele
- I co jeszcze powiecie? ....Nie musicie mi teraz raportować tego co i tak sam widzę! … Lepiej mi powiedźcie czy przypadkiem nie pomyliliśmy chałup! Ta rudera faktycznie wygląda na jakąś opuszczoną spelunę rybacką!

- Panie kapitanie, dokładnie tak jest! …  – oparł Karlos, który czuł się odpowiedzialny za przygotowanie zadania pod względem logistycznym – według mojego rozpoznania na tej plaży, w tej okolicy nic innego się nie znajduje! ...to jest jedyny dom, który został zaznaczony na planie, jaki otrzymałem od Pana, po wyjściu tego siwego dziada!
- Tak?! …jak jesteś teraz taki logistyczny, to znajdź mi w tej ruderze  Harisona  z tą jego zdzirą, a może obydwoje się schowali pod stołem! … a może pod łóżkiem! ...co?! …zobacz! ... a może jesteśmy wszyscy jednak ślepi?  …
Nagle za pleców agresorzy usłyszeli głos – ... ślepi nie! Ale na pewno ty jesteś naiwny! ... ty głupi pierdzący gnoju!  - ktoś ostrzegł - ... powoli się odwróćcie, ale najpierw połóżcie broń na stole! Wszyscy! Już!
Z małej ukrytej dziury w ścianie, przysłoniętej kilkoma deskami wyłonił się sierżant Okley. Celował swoim ulubionym Magnum w sam środek głowy kapitana - powoli! ... powiedziałem! ..., wszyscy połóżcie broń na stole! Już! ...i lepiej abym tego nie musiał powtarzać!
Mężczyźni czując, że nie mają wyjścia zastosowali się do polecania, robili to jednak z niechęcią i widocznymi oporami.
- …. a teraz odsuńcie się od stołu i pod ścianę ... i nadal powoli bo zastrzelę jak bsubratów!

Gdy Naziści znaleźli się we wskazanym miejscu, Okley podszedł do stołu. Usiadł na krześle i położył nogi na blacie. Wyjął z kieszeni paczkę papierosów i jeden, wybrany losowo włożył sobie do ust. Przypalił koniec. - usłyszałem, że któryś nazwał mnie siwym dziadem! - Zaciągnął się głęboko i po chwili wypuszczając obłok znów przemówił – .no! ..to teraz możemy już sobie spokojnie porozmawiać obsraluchy za nim! ... - zrobił krótką przerwę - ... nie pojedziemy do Prefektury, gdzie wszystkie zeznania zostaną spisane i zaprotokółowane, słowo po słowie, literka po literce! .... ale przed tym jak wspomniałem ...
- gdzie Harison ! – wykrzyknął Prein.
- nie unoś się grubasie! – szybko odpowiedział  Oklay - ...jeśli ciebie to ciekawi, to Harison jest  po drugiej stronie zatoki w podobnym domu jak ten! … ale to już jest nieistotne… za chwilę Harison zaczyna swoją misję, i dlatego, że na pewno nie chciałby abyście mu przeszkadzali skupimy się  teraz na czymś innym! ...czyli na was i waszej mijsi! ... co wy na to?

Pytanie pozostało bez odpowiedzi, w czasie jak czerwony punkt migotał na czole Preina. Oklay widząc niesłabnący, złowieszczy wyraz twarzy napastników jeszcze raz wyperswadował posłuszeństwo  - czujesz to ciepło na czole grubasie! ...Lepiej nic nie kombinuj bo zaraz przewietrzę twoją pustą mózgownicę... a uwierz sprawi mi to wielka frajdę! – wypuścił z płuc kolejną porcję dymu - ...a teraz powiem wam chłopaki z Wermachtu co zrobimy! – ale najpierw odwrócił głowę w stronę drzwi wejściowych, które roztrzaskane i przygniecione taranem, spoczywały na podłodze - ...możesz już wejść! – krzyknął
  Na chwiejących się nogach wszedł aspirant. Był wyraźnie zdenerwowany i sprawiał wrażenie przerażonego sytuacją w jakiej się znalazł
- skuj ich! – otrzymał polecenie od Oklaya
- panie sierżancie! .... mam jedną parę kajdanek – trzęsącym głosem odpowiedział, widząc czterech napastników mierzących go groźnie wzrokiem.
- hm ... niedobrze! – sierżant rozejrzał się po pokoju – poszukaj czegoś co będzie odpowiednie!
- Tak jest!
- No dobra chłopaki za nim aspirant nie znajdzie sznurka,  porozmawiamy sobie o waszej organizacji. – zaczął masować swoją pięść. Nagle wrzasnął waląc dłonią w blat, w którym jedna z desek, pod naporem siły, pękła na pół – rozpieprzę ten wasz Nazistowski cyrk! ... wytłukę wam pomysły panowania nad światem! Rozumiecie zasrańcy!
- … a co z pieniędzmi, które od nas wziąłeś – zaprotestował Prein
- nic się nie martw! … są bezpieczne! … zasiliły konto sierocińca, w  którym się wychowałem!
- Sprytek jesteś! - Prein z sykiem odpowiedział, poczym zaczął się głośno śmiać jakby w jednej chwili pozbył się strachu.
Ten widok rozjuszył sierżanta - Za chwilę nazistowski sukinsynu nie będziesz miał czym szczerzyć swojego gestapowskiego uśmiechu! – zagrzmiał – ...aspirancie macie już ten cholerny sznurek, bo zwierzyna zaczyna się stawiać!
- Jeszcze nie! Szukam!
- to się pośpiesz! – pomyślał – ty wieczny fajtłapo!

Prein cały czas szczerzył pożółkły i ironiczny uśmiech, jakby niczego się nie bał, jakby za chwilę miał wyciągnąć asa z rękawa.
Sierżant widząc szyderstwo, którego nigdy nie znosił zwłaszcza u podejrzanych,  pewnie wstał z krzesła i zaczął iść w stronę mężczyzn. Powiedział - Aspirancie zobaczcie na tę chrząkającą świnię, jaka jest rozradowana … no nie wytrzymam niestety …i zanim zwiążę twoje racice to … - zrobił duży krok i z zaskoczenia z całej siły zdzielił Preina w twarz. Zrobił krok w prawo i z podobnym wymachem wymierzył cios w przeponę obok stojącego Karlosa, zrobił kolejny półobrót i tym razem z łokcia, za jednym pociągnięciem potraktował szczęki obydwóch Czyścicieli.
Prein i Karlos złożyli się w pół, a para bliźniaków odchyliła głowy w tył. Cios jaki otrzymali Czyściciele nie zrobił na nich jednak dużego wrażenia.
- ...i co cwaniaczki już wam lepiej! - odparł sierżant. Złapał za włosy Karlosa i odchylił mu głowę – ...aaa!... ciebie dodatkowo zboczeńcu oskarżę o groźby karalne i próbę zastraszenia Margerity! … pożałujesz tego! – puścił głowę i kopnął Karlosa w kolano. - a to jeszcze za  siwego dziada! - Kapral upadł na podłogę - aspirancie gdzie macie  ten cholerny sznu....
Nagle strzał wdarł się między słowa. Sierżant opadając na podłogę, spojrzał na Aspiranta i zaczął osuwać się na podłogę. Z hukiem runął na ziemię.
Aspirant schował broń i zasalutował do Preina, który masował swoją szczękę  – ... panie kapitanie przepraszam, że tak długo, ale musiałem zajść to ścierwo od tyłu!
Okley ze zdziwieniem patrzył na raportującego chłopaka. Jeszcze żył, próbując wykrztusić - ... dlacze ... – ale brakowało mu tchu. Wokół jego ciała rozlewało się coraz więcej krwi.
Aspirant oficjalnym tonem zakończył, nie zwracając uwagi na z trudem już oddychającego Oklaya - ...melduję! ...że wiem gdzie po drugiej stronie zatoki jest podobny dom jak ten, to chyba o tym to charkoczące na podłoddze ścierwo mówiło!... Mogę tam pana zaprowadzić!
Prein, nic nie odpowiedział, tylko podszedł do stołu, chwycił swój pistolet i wymierzył lufę – ...za krótki jesteś gnoju! – i zakończył krwawą wypowiedź kilkoma strzałami w klatkę piersiową Oklaya, która gdy dopadały ją kolejne pociski gwałtownie unosiła się i opadła, aby wreszcie przy ostatnim naboju, na koniec otrzymać jad ze śmiercią.
- ...zbieraj się z kolan Karlos i wszyscy do samochodu!...jedziemy na drugą stronę zatoki, musimy zdążyć! I dorwać tego sukinsyna z tą jego śliczną lalą!
 

Harison wlepiał wzrok przed siebie. Na wprost jego twarzy, dwa metry na ścianie, na białej kartce papieru znajdowała się kropka, której zadaniem było pomagać w skupieniu. Mały punkt, na początku tkwił nieruchomo, potem drgając powiększył się do rozmiaru, którego nie można było już ogarnąć jednym spojrzeniem.  Był to znak, że za moment myśli i ciało połączą się w harmonijną całość. 

Gdy cząsteczki materii zawieszonej w powietrzu wyrównały drgania, Harison przestał powtarzać mantrę Om Mani Padme Hum. Powolne wypowiadanie tego sanskrytu w formie jednostajnego mruczenia, w taki sposób aby gładko przechodzić z jednej na drugą sylabę, dawało dostęp do nieskończonej Nirwany.

Harison, po dwóch godzinach miarowych oddechów, poczuł w swoim wnętrzu lekkość, jakby chwila wypełniła się nieograniczoną jednostką czasu. W jednej sekundzie, przejście ze stanu świadomości do podświadomości sprawiło, że szept zmienił się w ciszę. Podczas gdy  umysł kontemplował, równocześnie astralny świat ograniczony już tylko powłoką skóry stawał się lekki, niewyczuwalny, wirujący wokół jednej myśli, bez początku ani końca, bez rozwinięcia i zakończenia.  Pustka, nicość, brak szelestów i przeciskających się myśli pomiędzy oddechami, w każdej kolejnej sekundzie gromadziły ogromną ilość energii, której zadaniem było jedno: ułatwić Harisonowi przejście w inny wymiar, i pozwolić śmiałkowi w nim  przetrwać na tyle długo, by mógł szczęśliwie powrócić wykonując w pełni powierzone zadanie. Niestety w odrealnionym świecie, do którego dostęp mają wybrane jednostki z bijącym sercem, ale nie wyposażonym w skrzela, najmniejsza słabość natychmiast jest karana śmiercią. Na przeznaczenie w głębinie nie można liczyć, lepiej powierzyć swoje życie chłodnej kalkulacji opartej na liczbach manometru, niż oczekiwać cudu, lub  batyskafu ratunkowego.        

Harison podniósł powieki, które do połowy zakrywały oczy. Wyglądał jakby przed momentem spał. Medytacja, poczucie oderwania od spraw rzeczywistych i nagły powrót do świata pozornego szczęścia, zawsze wywoływał w nim rozterki, czy moment przerwania ładowania życiodajnych akumulatorów jest właściwy. Spojrzał na zegarek, – już czas! – pomyślał – muszę się otrząsnąć! ....

Wstał i podszedł do łóżka. Obok leżała torba. Rozsunął suwak i wyjął małe metalowe pudełko. Od góry widać było cztery pokrętła. Był to specjalny zamek broniący szyfrem, dostępu do wnętrza.  

Harison ustawił czterocyfrowy kod. Szarpnął wieko. W środku znajdowały się dwie ampułki, bezpiecznie ulokowane w styropianowych przegródkach. Obok leżała strzykawka z igłą. Nałożył igłę na wystający bolec. Przekuł ampułkę i powolnym posuwistym ruchem sprawił, że płyn zaczął zasysać się do środka. Po chwili szklany pojemnik wypełnił się przeźroczystym roztworem. Dwadzieścia mililitrów tajemniczej substancji było gotowe do wstrzyknięcia.

Odsunął sprzed ramienia koszulę i kilkoma uderzeniami palców powiększył najbardziej widoczną żyłę. Odczekał chwilę, patrząc jak wyraźnie zaznaczyło się wybrzuszenie brunatnej wstążki. Ból wkłuwania nie wywołał najmniejszego grymasu na twarzy.
Gdy roztwór powoli wypełniał krwioobieg, Harison przypomniał sobie egzamin z anatomii człowieka i kilku żelaznych zasad, które zobowiązywały każdego płetwonurka do zachowania dyscypliny podczas nurkowania. W wyobraźni zobaczył dużą salę wykładową i siebie stojącego przy rysunku przedstawiającym układ krwionośny. Obok, za długim stołem, siedział profesor, z tytułem nadzwyczajnym chyba dlatego, że potrafił nadzwyczajnie doprowadzić każdego przepytywanego do furii.

- Panie Harison! ....proszę zreferować zasadę tolerancji i nietolerancji tlenowej
- W powietrzu, atmosferycznym znajduje się 21% tlenu 78 azotu, ....reszta to gazy obojętne. Schodząc głęboko w toń wody, na każde pokonane dziesięć metrów ciśnienie powietrza zwiększa się o jedną atmosferę, co siłą rzeczy powoduje zwiększenie ilości tlenu i pozostałych gazów w czynniku oddechowym płetwonurka, czyli w butlach. Co się tyczy azotu, gaz ten ma właściwości halucynogenne. Ze względu na to, iż organizm człowieka ma ograniczone możliwości przyswajania azotu, można dostać pod wodą haju,...w takiej sytuacji można pomylić kierunki… dół może stać się górą i na odwrót. Odczucie to porównuje się do upojenia alkoholowego.
- Rozumiem, że ma pan na myśli narkozę azotową – wtrącił się wykładowca
- Tak jest panie profesorze!
- Proszę zatem używać fachowej terminologii panie Harison! Przypominam, że sala wykładowa to nie budka z piwem!
- Oczywiście przepraszam! .... i tak, czym głębiej nurkujemy, tym proporcjonalnie płetwonurek przyjmuje większą parcjalną część ściśniętego powietrza. ....drugim niebezpieczeństwem jest narkoza tlenowa, której zwiększona dawka w organiźmie kończy się pełną utratą przytomności zapoczątkowane drgawkami tlenowymi. Choroba ta, występuje bezobjawowo. Może nas dopaść nagle, bez zapowiedzi. Aby tego było mało, tlen zawarty w powietrzu, na głębokości poniżej 60 m staje się toksyczny!
- Co wówczas należy zrobić?
- ... koniecznie trzeba go zobojętnić innymi mieszankami np. trimix lub heliox, eliminującymi nadmiar tlenu i azotu
- Dobrze Panie Harison, a teraz proszę powiedzieć czym jest dekompresja?
- Dekompresja polega na powolnym uwalnianiu azotu, który odkłada się w organizmie płetwonurka. Przyjmuje się zasadę, że po każdym nurkowaniu, nawet bezdekompresyjnym, należy zrobić przystanek bezpieczeństwa: 3min. na 3m od powierzchni lustra wody.
- Panie Harison proszę się skupić na profesjonalnym nurkowaniu, a nie na amatorskim. Do osiemnastu metrów, to będzie pan się bawił ze swoimi dziećmi na Błękitnej Lagunie!
- Nie mam dzieci – chłodno odparł Harison
- To z młodzieżą i proszę przestać ze mną dyskutować, bo zaraz wyproszę pana z sali!
- Przepraszam! ...tak więc, w przypadku nurkowania z dekompresją, trzeba zastosować rygorystyczne procedury!
- Jakie?
- Według tabeli nurkowej, lub przyrządów pomiarowych, takich jak komputer nurkowy
- dobrze Panie Harison! ... czego należy unikać podczas nurkowania?
- Przewentylowania płuc
- Proszę rozwinąć pojęcie!
- Otóż, szybko oddychając pod wodą prowadzimy do zwiększenia ilości powietrza w płucach w wyniku czego tworzą się duże ilości nasączonych tlenem krwinek, które krążąc po krwioobiegu docierają do mózgu, co prowadzi do utraty przytomności.
- Ile metrów najniżej udało się człowiekowi zejść pod wodę?
- Niewiele poniżej trzystu metrów, ale trwało to bardzo długo!
- Co pan plecie!
- Przepraszam chodzi mi oto, że na tej głębokości płetwonurek przebywał zaledwie kilka sekund, natomiast czas potrzebny do dekompresji trwał ponad dziesięć godzin dlatego samo przebywanie na tej głębokości trwało krótko, natomiast wychodzenie trwało bardzo długo... to miałem na myśli.
- Ma pan szczęście, że pan wybrnął .... Czy możliwe jest aby na takiej głębokości, powyżej 300 metrów, człowiek mógł przebywać dłużej niż wspomniane przez pana kilka sekund
- Tak
- Co „tak” Panie Harison!
- Mógłby przebywać dłużej pod warunkiem!
Profesor nie wytrzymał i zaczął krzyczeć - Źle! Źle i jeszcze raz źle!
- ... ależ panie profesorze można tylko na dnie musiałby być umieszczona specjalna kapsuła
- Panie Harison pan plącze pojęcia! ...my rozmawiamy o nurkowaniu bez użycia specjalistycznego oprzyrządowania, które nie dość, że jest kosztowne to przyciąga uwagę innych, a zwłaszcza media. A jak pan wie nie chcemy rozgłosu przy naszych badaniach.... proszę powiedzieć dlaczego płetwonurek nie może pozostawać długo na dużych głębokościach bez specjalistycznego sprzętu?
- Chodzi także o zbyt duże wyziębienie organizmu! Drugim powodem jest jak już powiedziałem nasączenie krwi zbyt dużą ilością niekorzystnych składników, których po tak długim nurkowaniu nie można usunąć, bez komory dekompresyjnej umieszczonej pod wodą.
- I tu się pan myli!...Dziękuję! ...Proszę usiąść panie Harison, odnoszę wrażenie, że pan wie, że dzwonią tylko nie wie w którym kościele!
Gdy Harison z furią w twarzy szedł w stronę swojego siedzenia, profesor pokazał ampułkę – Proszę Panów! ...ale najpierw poczekamy aż pan Harison zasiądzie za swoim biurkiem. Odczekał chwilę i po tym jak z sali dobiegło głośne szurnięcie nóg krzesła, profesor kontynuował - ... w środku znajduje się specjalna substancja, pod nazwa H78, dzięki której krew staje się odporna na ciśnienie. Dzięki tej substancji pęcherzyki powietrza obojętnieją na azot, poza tym, środek ten ma właściwości termiczne utrzymując ciało w stałej temperaturze około 30 stopni Celsjusza - profesor uśmiechnął się – proszę jednak pamiętać! – ironicznie spojrzał na jednego adepta - ... że środek ten odcina myślenie co w pana przypadku, panie Harison nie ma akurat znaczenia! – sala natychmiast wybuchnęła śmiechem. Wykładowca odczekał chwilę – proszę o spokój panowie! – był wyraźnie ucieszony ze swojego dowcipu – proszę się uciszyć – nawoływał - ....dziękuję! .... tak więc substancja H78, wstrzyknięta dożylnie, może ograniczyć prawidłową ocenę sytuacji, gdyż cały układ krwionośny pracuje na obniżonych obrotach. W tej sytuacji mózg jest niedotleniony i może przez to szwankować.
Harison poprawił wypowiedź odnajdując okazję do odwetu za ironię profesora – rozumiemy, że chodzi panu profesorowi o to, że mózg nie będzie prawidłowo funkcjonować i jego układ neurotyczny będzie nieodpowiednio dotleniony
Profesor krzyknął – natychmiast proszę wyjść Panie Harison, panu pomyliły się role, nie przywykłem do komentowania moich wykładów, Pan ma słuchać jak i cała reszta! Zrozumiano! I won mi z sali!

Harison bez słowa wstał i zaczął bez słowa wykonywać polecenie. 

- albo nie!  proszę  do mnie! - skierował swoją wypowiedź do Harisona, który zdążył już podejść do drzwi -  będzie Pan moją doświadczalną myszką!  - powiedział to zzadowoleniem - za chwilę zobaczycie Panowie co się dzieje z człowiekiem gdy wstrzykniemy mu kilka mililitrów roztworu H78.  - natychmiast po sali przeszedł szmer niepokoju -  ....proszę się nie obawiać panowie, umysł naszej myszki za chwilę zacznie zwalniać, a ciało dostanie drgawek, ale zajęcia z filozofii Zen, a ściślej z medytacji za pomocą czarnej kropki, pomogą wam  wkrótce opanować...

Reszty wypowiedzi Harison nie usłyszał gdyż  poczuł, w żyłach delikatne zgęstnienie, jakby krew zmieniała swoje właściwości na bardziej lepkie. Spojrzał na zegarek. Zbliżała się godzina dwudziesta druga, dokładnie, za dwie sekundy. Wstał i podszedł do drzwi. Nacisnął klamkę. Po drugiej stronie, w salonie siedziała Margerita.
 

Do pokoju wszedł starszy, już znacząco posiwiały na skroniach mężczyzna. W progu Prein przywitał go ostrzeżeniem - mam nadzieję, że to coś ważnego! ...źle się czuję… ale siadaj! 

Mężczyzna w milczeniu rozgościł się na krześle i powiedział – wiem co zaszło na zamku! – nie tracił zimnej krwi pomimo srogiej miny Preyna. Gość nie wyglądał na osobę, którą można łatwo zastraszyć
- ..a o co wiesz? – Prein czerwieniał ze złości – mów! .. i spadaj!
- w dzisiejszych czasach za wszystko trzeba płacić! – spokojnie odparł nieznajomy.
- O widzę, że mam do czynienia z panem mądralińskim ciekawe czy twardogłowym.. to na ile wyceniasz swoją informację?
- na niedużo!
- Dużo! Niedużo! ... zależy za co?
- Przejdźmy zatem do rzeczy! ...mam dowody, że na balu w zamku był terrorysta!
- tak? , a skąd to przekonanie?
- tak!, a skąd to przekonanie? – powtórzył nieznajomy z ironią – No właśnie, zadajmy sobie pytanie kim może być sprawca nazistowskiego niekontrolowanego wypróżnienia?
Kapitan szybko wtrącił – nie drażnij mnie sukinsynu, i mów! ile chcesz za informację?! Nie mam czasu!
- 100 tysięcy dolarów!
Kapitan poderwał się na równe nogi i krzyknął – oszalałeś! … tyle kasy! – poczym szybko usiadł, waląc ręką w stół. Na szczęście przypływ adrenaliny zahamował to co mogło się zmienić, po gwałtownym ruchu, odgłos pękającej skorupy, jeszcze większego orzecha niż ten, który narobił przed paroma minutami rumoru w obecności Karlosa.
- ...tak tyle! – ostro zareagował Nieznajomy - ...i jak będziesz się targował, to za chwilę dorzucę jedno zero! – mężczyzna spojrzał na kapitana, tak jakby chciał go głębiej wcisnąć krzesło – ... jak przelejesz mi 100 tysięcy dolarów to zdradzę imię i nazwisko terrorysty i powiem gdzie się ukrywa! ... Rozumiesz!
- Połowę tej sumy ... a jak uznam, że dalsza informacja jest warta ceny do zapłacę brakującą połówkę!
- Stoi !
Mężczyźni przez chwilę wpatrywali się w swoje oczy, szukając w błysku źrenic potwierdzania dla zawiązanego zbyt pośpiesznie paktu.
Pierwszy wymiękł Preyn - … a gwarancje, że nie blefujesz panie mądraliński … jakie są? 
- nie masz żadnych! Ale pamiętaj, że beze mnie nigdy go nie znajdziecie!
- ...a dlaczego uważasz, że ten GO jest taki ważny?
- Ważny – nieznajomy tracił panowanie nad sobą, warknął – ...upokorzył was po kolona, albo po kostki śmierdziele, a jak ten smród rozejdzie po świecie wtedy będziecie skończeni! Zrozumiano!
- dużo wiesz i lubisz drażnić lwy!
- dostatecznie dużo i lubię drażnić płotki! Ale jak powiedziałem najpierw chcę mieć na swoim koncie pieniądze! To wszystko co mam do powiedzenia i to po raz ostatni!
- A skąd przekonanie, że mam pieniądze!
- …aaa! … nie masz!? – Nieznajomy odburknął i energicznie wstał od stołu – w takim razie nie mamy o czym dalej gadać – i zaczął szykować się do wyjścia, dorzucając małą dygresję – w takim razie od razu idę na kawę do Wścibskiej Bertrudy, a potem potknę się próg wydawnictwa „Codzienny Shit” i zostanę tam na dłużej … niech ziemia zadrży w posadach po gównianym wydaniu dziennika!
- Poczekaj! ... co jesteś taki nerwowy! – kapitan spuścił z tonu, odczytując w podtekście brak skłonności do blefowania - uspokój się! 

 Kapitan, wstukał ciąg cyfr wcześniej logując się do swojego banku na Kajmanach. W poleceniach zapłaty wpisał kwotę pięćdziesięciu tysięcy dolarów i nacisnął enter. Pieniądze po chwili zasiliły konto Nieznajomego, który po kilku sekundach po sprawdzeniu salda odrzekł – już są! ...  świetnie!  

- to teraz gadaj kim jest ten typ! ... nie mam już czasu!  

Nieznajomy, wstał, wyjął z marynarki papierosa i włożył go do ust. Odparł grypsem – daj ognia na końcówkę lulki! – nachylił się w stronę rozmówcy i natychmiast cofnął, chybocząc na nogach. Gdy utrzymał równowagę poprawił, wypowiedź – daj ogień! – i pomyślał – Cholera przed momentem, chyba straciłem przytomność i świadomość! 

 - nie! ...na Adolfa! – krzyknął Prein – co to za gierki! ..mów to nazwisko bo cię zaraz rozszarpię!

- bez ognia nie powiem! …dawaj ogień! Już! I teraz ty się pośpiesz!
Prein przypalił papierosa trzymając zapalniczkę na bardzo wyciągniętej dłoni – masz!  ...i mów łotrze! 

Do świtu goście opuścili przyjęcie zorganizowane w ruinach zamku. Podczas wychodzenia, nie szczędzili obelg i bulgocząc w swoich rodzimych językach wycofywali poparcie dla organizacji nazistowskiej. Byli wstrząśnięci i oburzeni tym co musieli pozostawić na dole, jako ślad swojej obecności. Na salach bankietowych, upokorzeni goście pozdejmowali części swojej garderoby, gdyż na skutek rozwolnienia, stroje od pasa w dół, swoją zawartością utrudniały poruszanie. Gwar, rwetes i przede wszystkim jazgot towarzyszył całej krucjacie obsraluchów, trzymających się za obolałe brzuchy. W takich okolicznościach nikt nie próbował pędzącego na zewnątrz tłumu powstrzymywać ani próbować wytłumaczyć zaistniałej sytuacji, gdyż każdy kto by się znalazł na drodze zostałby niechybnie wdeptany w ziemię. Doprawiony przez Harisona bigos, jednak najbardziej zaszkodził generałowi, któremu trzeba było po wszystkim dodatkowo zaaplikować kroplówkę, a ciało pozostawić w roztworze wody z solą na dwie godziny aby odmiękło. W przypadku brata Hitlera obstrukcja mogła doprowadzić nawet do głębokiej zapaści organizmu, i tak dostatecznie nadwątlonego zębem czasu.

  Gdy zamek kompletnie opustoszał, a światło dzienne zaczęło wglądać pierwszymi promieniami wschodzącego słońca do komnat, Prein stojąc w samych majtkach, pożyczonych od Karlosa, gdyż jego osobiste nie nadawały się więcej do użytku, kapitan niedowierzał własnym oczom. Pantalony, spodnie, spódnice, barchany, części ubrań męskich i damskich, zalegały wszędzie ukrywając we wnętrzu rezultat niewłaściwego trawienia. W zwalistej kupie ubrań Prein odnalazł nawet fragment swoich nogawek, od widoku których natychmiast odkręcił wzrok, by przerwać nie nadający się do cytowania koszmar wspomnień. Kapitan kręcąc nosem gdy odór nieczystości uderzał swoją kwintesencją, zdał sobie sprawę, że szprej od odświeżania powietrza, wietrzenie i inne zabiegi chlorująco czyszczące nie są w stanie przywrócić dawnego blasku pomieszczeniom. Dlatego natychmiast rozkazał przenieść sztab do hotelu Libre, nakazując przed opuszczeniem zasypać wejście. Tym razem zamiast wręczyć swoim podwładnym łopaty, założył ładunki wybuchowe pod ścianami nośnymi i przy bramie głównej i jednym ruchem przekręcił detonator, zakrywając grubą warstwą zgliszcz niechlubne pozostałości bo bigosie. Chciał aby czas, czym prędzej zutylizował historię Nazistowskiego niekontrolowanego wypróżnienia, tak aby nie pozostał po nim żaden wyczuwalny ślad. Prein miał nadzieję, że spektakl „Tańca z Piardami” pozostanie jedynie w sferze domysłów u mieszkańców Chambre, a zwłaszcza u Wścibskiej Bertrudy, w ustach której wiele sensacyjnych plotek zapoczątkowywało bieg niekończących się opowieści i konfabulacji. 

Dochodziła godzina dziesiąta rano, dnia następnego.

- Niech poczeka na korytarzu ...- kapitan nie śpieszył się w podciąganiu spodni tylko surowo zlustrował Karlosa – powinieneś zapukać przed wejściem!
- Tak jest! – odparł kapral. Zdał sobie sprawę, że okoliczności do odwiedzin są nadal niewskazane. Spróbował się wytłumaczyć – przepraszam za moją natarczywość, ale ten człowiek nalega! … ma bardzo ważną informację do przekazania!
- w takim razie niech czeka, – odburknął kapitan – a ty zostań! musimy trochę porozmawiać!
- rozkaz Panie Kapitanie!
Karlos otrzymując przyzwolenie zaczął z uwagą śledzić ślamazarne poczynania dowódcy. Gdy dostrzegł przekrwione oczy Preina, które przez dwie doby zmagając się z nieustanną energią naporu, popękały na milimetrowe części tworząc na białkach czerwoną siateczkę, zapytał
– czy nie powinien pan iść do okulisty?
Kapitan nic nie odpowiedział tylko mocując się z klamerką próbował ją spiąć w całość, skupiając całą uwagę tylko na tej czynności.
- słyszę że nie bulgocze panu w brzuchu! - znów Karlos zagaił.
Gdy sprzączka złączyła się w jedność na ostatniej dziurce, Prein ze wściekłością warknął - dobrze słyszysz już nie bulgocze! Dwie noce spałem w ubikacji – dadał, aby nie było wątpliwości – na szczęście Hitlera! … koczowałem na desce klozetowej, a nie jak w zamku w pozycji skoczka, uczepiony do ściany, dobrze, że wtedy znalazłem małe wyszczerbienie w ścianie, w które wbiłem – pokazał - o ten pazur! Bo bym runął na zbity pysk w to wszystko! - i dla uwiarygodnienia słów szeroko rozdziapirzył dłoń. Istotnie jeden paznokieć kolorem odróżniał się od reszty z dziewięciu, z zmieniając kolor na brunatny - ... a tak do rzeczy jak mogliście dopuścić aby bigos był skwaszony?
- Nie wiem jak to się stało? Ingrid kupiła wszystko w sklepie, gdy gotowała potrawy wyglądały na świeże i pięknie pachniały!
- Pachnące i świeże nie drwij ze mnie Karlos ...skąd w takim razie ja i goście dostaliśmy… a tfu – plunął na podłogę z obrzydzenia
- Nie wiem, ale ja panie kapitanie też spędziłem dwie noce na sedesie!
- Słyszałem o tym, w zamku zablokowałeś wychodek na kilka godzin i nikogo nie chciałeś dopuścić do kabiny, podobno generał siadając na nocnik krzyczał, że należy wszystkich w kabinach zdegradować! Na twój parszywy los nie udało mu się zajrzeć do środka przez szpary w deskach! Masz więcej szczęścia niż rozumu Karlos i bardzo szerokie biodra, które przysłoniły cały obraz generałowi!
- znaczy się szeroką  pupę!
- Nie! – wrzasnął Prein – wielką i zwalistą dupę! I pamiętaj zawsze podwładną! Rozumiesz to! A przez twoją ignorancję musieliśmy pozasadzać generała na nocnik, który po kilku głośnych odgłosach pękł!
Kapral się jednak nie przejął. W pozycji zasadniczej kontynuował - sraczka u wszystkich jest jednakowa i miałem prawo niezasrywać własnych majtek tak jak reszta i ... ! - na końcu chciał dodać tak jak pan ale ugryzł się w porę końcówkę języka.
- masz rację Karolos, ale w wojsku obowiązuje inne prawo! Pamiętaj na przyszłość! Do latryn wchodzą najpierw dowódcy, a młodsi  stopniem mają czekać przed drzwiami! ... Chyba sobie nie wyobrażasz innej kolejności aby … tfu – znów splunął z obrzydzenia. kapitan zamyślił się – ... trudno już tego nie naprawimy! - wtrącił – co spłynęło niech nigdy już do nas nie powróci, niech spoczywa w ruinach na wieki!
- Hi Hitla panie Kapitanie! – zasalutował - Musimy jak najszybciej zapomnieć o tym zdarzeniu! Na świętą pamięć naszego dowódcy!
W tym czasie kapitan delikatnie opuścił spodnie aby pas znalazł oparcie na biodrach i pasek nie ugniatał obolałego brzucha. Poinstruował – trzeba natychmiast dokładnie sprawdzić wszystkich gości, musimy zapobiec ewentualnym przeciekom!
- Hm nie rozumiem do czego?
Kapitan się wydarł - ty skończony durniu! Jak zwykle nie wiesz o co chodzi! – i wyjaśnił - głodni sensacji dziennikarze gdyby tylko wiedzieli co się stało na zamku, są gotowi umieścić na pierwszych stronach nawet swoje tyłki! Gazety uwielbiają sensację i dobrze wiedzą jak należy ją zaprezentować aby durny naród zwrócił uwagę na istotny fakt. A istotnym faktem w tym zdarzeniu są nasze nazistowskie wypięte dupy!
- a jak mieliby je niby sfotografować!
- to bardzo proste! W lustrze! 
- Pan jest po prostu genialny!
- wiem o tym! Ale do rzeczy! Wiesz co masz robić?
- oczywiście przejrzę listę, a potem przesłucham Bertrudę czy czegoś starucha nie zwietrzyła swoim wielkim nosem! … ale właśnie! właśnie! - zawahał się przypominając sobie coś, co po wyrazie twarzy wydawało się być czymś bardzo ważnym - za nim się nie oddalę czy może mi pan, panie kapitanie oddać majtki, które pożyczyłem Panu w zamku! ....Proszę! – dodał na końcu aby złagodzić ton wypowiedzi
- przykro mi Karlos, ale wyrzuciłem je do morza!
- na litość Hitlera! - wydał się kapral – to były moje ulubione!
- przestań hitleryzować! Kupisz sobie nowe!
- to niemożliwe te były wyjątkowe!
Kapitan podrapał się po głowie - a na czym polegała ta wyjątkowość, bo wydaje mi się, że były jakieś zmurszałe!
- te majtki, mają wszystkie majtki pod sobą! – z powagą odparł Karlos
- nie rozumiem!
- to są majtki historyczne!
- nadal nie rozumiem!
- wziąłem udział w licytacji internetowej i wygrałem je na aukcji! Na alleszajs! 
- i ?
- to były majtki po samych kochanym naszym fulerze! Były zabytkowe!
Kapitan nie stracił zimnej krwi – w takim razie mogłeś sobie kupić halkę Hitlera, i rozkazuję przestań się mazać Karlos tylko się zbierz w całość!
- ale to były moje ukochane! Przywiązałem się do nich!
- dobrze, że nie przykleiłeś! Dość! … nie zachowuj się jak baba! Otrzyj z policzków łzy! Teraz mamy ważniejsze sprawy na głowie - zamyślił się i zaczął masować czaszkę dłonią – tak dokładnie! – powiedział do siebie i natychmiast wrzasnął – a czy nie uważasz Karlos, że to musiał być zamach na naszą organizację!, że dzięki jakiemuś złoczyńcy straciłeś swój skarb po Adolfie! – sprytnie przeniósł ciężar zarzutów na wroga.
Kapral otarł łzy i rzekł z grobową miną - jeśli to prawda, winowajca zapłaci za to niewyobrażalnie wysoką cenę!
Nagle z wielkiego brzucha kapitana wydobył się bulgot. Mężczyźni spojrzeli porozumiewawczo na siebie i natychmiast otrzeźwieli. Przy takim zagrożeniu wszystko bledło, nawet pamięć po garderobie Hitlera. Wiedzieli co za chwilę może nastąpić
- Panie kapitanie czyżby nadciągała sracz...
- Zamknij się Karlos i nie wypowiadaj teraz tego słowa .. – widać było, że kapitan tracił panowanie nad sobą. Zrobił się jednej sekundzie czerwony i za moment siny. Zacisnął usta i silnie przygryzł wargi . Położył dłonie na brzuchu. Widać było, że błagał w myślach swoje trzewia o zachowanie umiaru. Coś szalało we wnętrzu, wydając dziwne odgłosy. Nagle, przy ostatnich nietaktownych dźwiękach stłumionych materiałem spodni, rumor zmienił się w głośną pojedyńczą salwę.
- na Hitlera! – krzyknął Karlos – ale piard! W życiu czegoś takiego nie słyszałem! – i natychmiast ostrzegł - Ale majtek już panu nie pożyczę! – miał złe przeczucia po salwie jaką usłyszał.
Skupiona twarz kapitana doznała ulgi – nie musisz! ... utrzymałem! … ale jak złapię tego kto mnie tak urządził ...
- ... to wsadzimy mu głowę w sam sedes, a potem zrobimy z niego krwisty befsztyk i dorzucimy do bigosu … - zadowolony Karlos szybko podzielił się swoimi pomysłami, które miały stanowić odwet na złoczyńcy
- rozkazuję ... dość gównianych określeń! – wrzasnął kapitan
- Tak jest! … – Karlos spojrzał na przełożonego. Zrozumiał, że ciąg wyrażeń takich jak sraczka, bigos, sedes, rozluźnienie, klozet, WC i rozwolnienie, mogą spowodować kolejną nawałnicę, czego kapitan mógłby już nie przetrzymać.
Gdy sztormowa pogoda w żołądku ucichła, kapitan zrobił kilka kontrolnych kroków po pokoju aby sprawdzić swoją funkcjonalność. Wyprostował się. Odkręcił głowę w stronę balkonu. Za uchylonym oknem trzepotało kilka mew, które co chwila podlatywały do szyby. Słyszał jak wołały między sobą – zobaczcie jaki obsraluch! Zafajdaniec! I co nam teraz zrobisz! Wstyd i Hańba!
Była to skromna pozostałość dużego stada, którego kapitan, od czasu zameldowania w hotelu, nie zdążył jeszcze do końca wystrzelać. Idylliczny obraz zamyślonego człowieka na tle morza z garstką zawieszonych nad balkonem mew mógłby posłużyć do inspiracji stworzenia niepowtarzalnej pamiątki dla gości hotelowych, pod warunkiem, że artysta nie uchwyciłby na płótnie, jednego szczegółu ukrytego w wyobraźni Preina, pistoletu maszynowego wycelowanego w stado i nie narysowałby chmurki jak w komiksie, z drwiącymi wyrażeniami kłapoczących dziobów.
Kapral wreszcie przerwał zamyślenie przełożonego, zalutował i zapytał oficjalnym tonem - ... mogę wprowadzić tego człowieka stojącego za drzwiami? Już długo czeka!
- Tak! ... ale za nim wyjdziesz zamknij okno!
- a możemy jeszcze trochę poczekać!
- a to czemu! Karlos!
- no …
- a rozumiem!
Gdy wiatr wniósł garść świerzego powietrza, Karlos zamknął balkon i zaczął się kierować w stronę drzwi. Kapitan jeszcze raz się dopytał, co wskazywało, że naprawdę nie miał ochoty na przyjmowanie gości - .. nie wiesz o co jemu chodzi!? ...źle się czuję!
Prein łagodnie wyjaśnił aby nie prowokować trzewi przełożonego - Ten człowiek bardzo zniecierpliwiony, mówi, że ma bardzo ważną sprawę, nie chce z nikim rozmawiać, tylko z panem! Mówi, że jutro może być za późno jeśli z panem dzisiaj nie porozmawia!
- Hm ze mną? ...trudno! ... w takim razie zobaczymy!... i obym nie musiał zrobić z niego przynęty dla tej jazgoczącej hołoty za oknem!
Karlos odwrócił się na pięcie, wyszedł z pokoju. Kapitan podszedł ostrożnie do stołu, odsunął krzesło i zaczął szykować wielki zad do położenia na siedzisku. Głośno sapał, klnąc niezrozumiale pod nosem. W chwili jak kolana dotknęły brzucha, zaraz po tym jak żołądek ucisnął jelita, oczy kapitana wyszły na szypułki. Przytrzymał, kilka centymetrów na ugiętych nogach ciało i delikatnie usiadł na krześle. Od siedziska odbił się stłumiony odgłos przypominający dźwiękiem pękającą skorupę wielkiego orzecha, który po locie z wierzchołka strzelistej palmy, z hukiem rozłupuję się o ziemię – zabiję tego drania, który mnie tak urządził, jeśli gdziekolwiek jest! - burknął do siebie.
Kapitan położył rękę na blacie. Zrobił groźną minę. Krzyknął w stronę drzwi – wprowadzić! 

 Steve Harison, jako płetwonurek agencji NASA, przez okres dwóch tygodni, eksploruje wrak galeonu zatopionego przed tysiącami lat. Jest zakwaterowany w hotelu Libre, obok niewielkiej miejscowości Chambre,  na południu Francji.

Po ostatnim czternastym dniu nurkowania, podczas odpoczynku, Harison w czasie snu  zostaje ugryziony przez nocną marę - kobietę Demon, która przywołuje go do głębiny. Pomimo grożącego niebezpieczeństwa, postanawia spotkać się z damą na dnie zatoki  i odkryć cel jej wizyty.

 Na drugi dzień każe chłopakowi z przystani młodemu Lorenzo, przygotować sprzęt aby można było zejść na rekordową głębokość 300m. 

W tym czasie z urlopu, do hotelu wraca Margerita - kelnerka.  

 Harison, podczas składania zamówienia rozpoznaje  w kelnerce córkę Huana i Marty, którą to rodzinę przed paroma laty, w czasie wakacji, często odwiedzał. Margerita jest w Harisonie zadurzona. Od młodzieńczych lat upatruje w nim bohatera, z którym pragnie uciec na wielkim żaglowcu, na koniec świata. Jednak przy pierwszym spotkaniu nie odkrywa swojego uczucia. Ma wobec Harisona plany. Chce go rozkochać w sobie. 

 W hotelu są zameldowane jeszcze cztery osoby. Rodzina Stevensonów, składająca się dwóch grubasów (syn z ojcem), podstarzałej matki i córki.

Na tarasie, w obecności Harisona dochodzi do utarczek słownych między Margeritą a Stevensonami, których obsługuje przy serwowaniu lunchu. Dziewczyna wybiega z płaczem, po tym jak grubas namawia ją na płatny seks.  

 Ukrytkiem,  Harison w ubikacji daje wycisk grubasowi i karze przeprosić Margeritę. Do tego celu nakazuje grubasowi kupić w mieście wielki bukiet kwiatów i założyć białą koszulę.  

 Późnym popołudniem do Hotelu przyjeżdża na sygnałach karetka pogotowia. Grubas, który miał przeprosić Margeritę w niewyjaśnionych okolicznościach zostaje napadnięty, stan jego zdrowia zagraża życiu. Gdy go sanitariusze wynoszą z hotelu, trzyma w rękach wielki bukiet czerwonych róż.

Do hotelu przybywa sierżant Okley. W cieniu podejrzeń od razu znajduje się Margerita i Harison. 

 Okley zabiera parę na komisariat i daje wycisk Harisonowi podczas półtoragodzinnego przesłuchania. Harison nie chce odpowiadać, prosi jedynie aby Okley zadzwonił pod wskazany numer. Po wykonaniu telefonu Okley wypuszcza podejrzanych, a sam popełnia samobójstwo.

Po wyjściu z prefektury policji Margerita zaprasza Harisona na szklankę wina. Mają ją wypić w okazji upamiętnienia odbywających się w mieście obchodów Św Bachusa. Podczas rozmowy dziewczyna wyznaje Harisonowi miłość.

Harison postanawia wykorzystać dziewczynę i w jej towarzystwie w ciągu dziesięciu dni wyleczyć rany. Potajemnie, w nocy zabiera rzeczy z hotelu i razem z Margeritą jadą do oddalonego domku na plaży. Jest to rodzinny dom Margerity: po śmierci rodziców, zapomniany i opuszczony, ulokowany po drugiej stronie zatoki. Gdy Harison zasypia Margerita nad ranem otrzymuje  informację od swojego Anioła Stróża, który maluje na piasku tajemniczy obraz. Margerita w zawiłych kształtach odczytuje mroczne widmo swojego przeznaczenia. Wie, że po dziesieciu dniach bezpowrotnie straci ukochanego. Mimo to, decyduje się uwieść i zawładnąć sercem Harisona.  

Harison odwiedza w szpitalu grubasa i go przesłuchuje. Dowiaduje się, że Stevensonowie są Nasistami, którzy mają do wykonania w mieście bardzo ważne zadanie . Na tej samej sali spotyka Oklaya, któremu pomimo postrzału udaje się przeżyć. Przez pielęgniarkę dostarcza Okleyowi kartkę, w której prosi o spotkanie.

W domku na plaży, Harioson podczas długich rozmów opowiada Margericie o swojej misji ale nie wprowadza jej w szczegóły. W tym czasie, ogień w kominku skwierczy. Robi się gorąco i Margerita zsuwa szal z szyi odsłaniając dekolt. Do stołu przy którym prowadzą dialog, dosiada się namiętność. W pewnej chwili,  nastrój palonych świec i pite wino gwałtownie burzą krew w żyłach. Przy akompaniamencie iskrzących płomieni dochodzi do miłosnej sonaty, gdzie kochankowie zatapiają się w dźwiękach wzajemnych oddechów. Po namiętnej nocy, wspinania się na  i opadania ze  szyczytów wszystkich ośmiotysięczników,  Harison traci grunt pod nogami. Czuje, że jest pierwszy raz szczęśliwy od momentu tragicznej śmierci żony.  

 W między czasie, w pobliskich ruinach zamku Nazistka Ingrid - utajniona jako żona kpt Preina, odkrywa salę kolumnową. W niej ma się odbyć ogólnonarodowy zjazd popleczników Nazizmu.

Trwają przygotowania do balu. Całą akcją dowodzi kapitan Prein, który na siłę zabiera ze szpitala poharatanego grubasa – kaprala Karlosa. Prein dowiaduje się od Kaprala, że Harison jest niebezpieczny dla organizacji.

Podczas napadu, Karlos otrzymuje kilka ran ciętych, które na plecach tworzą dziwny znak - piramidę z wyciętym w środku okiem. O tatuaż Prein podejrzewa Harisona. Aby go wytropić i się z nim rozprawić, przywołuje do miasta Czyścicieli, którzy lecą  z Boliwi. To tu  mieści się dowództwo IV Rzeszy.

 Na opustoszałym cmentarzu, Harison spotyka się z Oklayem, którego prosi o zaopiekowanie się Margeritą.  Nie potrafi dokładnie określić czy nurkowanie będzie trwać jedeń dzień czy jeden rok. Spodziewa się najgorszego gdyż czuje, że odkrycie tajemnicy zatopionego galeonu jest bliskie.  W sekrecie wyjawia Okleyowi tajemnicę o Nazistach i planach zagarnięcia władzy na świecie.

Harison po spotkaniu z Oklayem wchodzi do ukrytej krypty i wysyła telefonogram do centrali z meldunkiem. Prosi o zorganizowanie wieczorowych strojów, samochodu i ustalenia hasła, by bez przeszków móc dostać się na bal. Planuje małą zemstę na Nazistach.

 Harison wraca na plaże. Zauważa, że dom zamienił się w chłodziarko – piekarnik. W środku zostaje uwięziona Margerita. W ten sposób kobieta Demon prowokuje Harisonona, by czym prędzej przybył do głębin. Harison ratuje Margeritę i daje dziewczynie środek na zatarcie pamięci.  Na plaży wyzywa Demona od śmierdzących wodorostami ździr. Jest wściekły. 

Po tym zdarzeniu, jedna z czytelniczek powieści  Steva Harisona, z niewyjaśnionych przyczyn,  na blogu  przyjmuje ten sam nick - Śmierdząca Wodorostami Stara Zdzira. Staje się to podejrzane dla autora, który wietrzy ogólnonarodowy spisek. Zaciera się granica między fałszem, a prawdą.

Mimo niebezpieczeństwia, Margerita i Harison jadą na bal. Margerita ma służyć Harisonowi jako kamuflaż . Na balu dowiadują się, o żyjącym bracie Hitlera, który za pomocą klonów chce dokonać przewrotu na świecie. Akcje kryje się po kryptonimem „Nowy Ład”. Przy okazji, na balu, gościom jest przedstawiony Billaden w obecności Busha. Są to ulepszone prototypy już istniejących klonów. Brat Hitlera podkreśla, że zbliża się początek panowania Nazistów  nad ludzkością. Po burzliwym przemówieniu, dochodzi do uczty.  Harison niepostrzeżenie wlewa do bigosu środek na przeczyszczenie. Po tym zdarzeniu bal przemienia się w  taniec z piardami i ...  przed nawałnicą, w odpowiednim czasie Harison z Margeritą uciekają z przyjęcia. 

Autor otrzymuje burę za strój Margerity. Czerwone pantofelki nie pasują do sukni. Trudno się mówi i brniemy dalej.

 W czasie drogi do domu Harison na dachu Range Rowera, pod sklepieniem gwiazd doprowadza Margeritę do ekstazy. Zatapia samochód w głębinach zatoki aby zatrzeć ślady, i plażą boso wracają do domu. O wschodzie słońca, po burzliwej dyskusji Harison wyznaje Margericie miłość. Obiecuje wrócić z głębiny i wieść z nią szczęśliwe życie.

Czy mu się to uda, sam autor jeszcze nie wie, gdyż w głębinach i na powierzchni kryje się Śmierdząca Wodorostami Stara Zdzira!  

Gdzie jest?  Wystarczy się odrwrócić lub czasem po prostu najzwyczajniej spojrzeć do lustra! 

 

Fale obmywając brzeg, w powietrzu unosiły dźwięk melodyjnego pluskania. Para kochanków szła w skupieniu, wzdłuż linii brzegowej. Harison zawinął  nogawki do połowy ud i moczył bose stopy. Margerita na ubitym od odpływu piasku, maszerowała obok swojego partnera, nadając tempo,  które nie było ani za szybkie ani za wolne. Raczej średnie. Przed sobą mieli pięć km drogi, którą musieli pokonać do czasu pojawienia się nad horyzontem pierwszych promieni wschodzącego słońca. Po tym czasie, dwie osoby ubrane w eleganckie stroje wieczorowe mogły wzbudzić ciekawość u mieszkańców Chambre wypuszczających się o poranku na połów małż. Przekazana relacja z tego zdarzenia około siódmej, wścibskiej Bertrudzie handlującej na targu, dotarłaby do kpt Preina już przy obiedzie, wcześniej odpowiednio ubarwiona pikantnymi komentarzami. W tej sytuacji, zlokalizowanie przez czyścicieli kryjówki dwóch uciekinierów z balu, nie stanowiłaby problemu, poniewać krąg poszukiwań zostałby zawężony jedynie do długości linii brzegowej zatoki.

Na taki scenariusz Harison nie był przygotowany, zwłaszcza, że do godziny zero pozostały dwadzieścia dwie godziny. Ten czas musiał spożytkować na przygotowanie umysłu i ciała do zejścia na dno uskoku. Nie mógł pozwolić sobie aby ktokolwiek przeszkadzał mu w koncentracji w pozycji Kwiatu Lotosa, w której najlepiej wchodził w głąb nirwany. Mnichom buddyjskim ten stan uśpienia materii przychodzi zaledwie po kilku minutach, Harisonowi niezbędna była co najmniej dwugodzinna sesja samotności. Po tym czasie można było strzelać koło jego głowy z Kałasznikowa, a i tak na twarzy nie malowałby się żaden grymas wywołany hukiem wystrzeliwanych kul. Dodatkowo, wszystkie ruchy na trzy godziny przed nurkowaniem, powinny być wykonywane w zwolnionym tempie, po to aby nurek nie wydatkował za dużo energii. Zbyt długi sen nie był wskazany gdyż w rozespanym organiźmie spadał poziom adrenaliny. Na jedną godzinę przed założeniem butli z trimixem, do żył musiała być wstrzyknięta specjalna mikstura farmakologiczna.

Włosy Margerity podczas marszu, w nierównych odstępach czasu, obijały swoje końcówki o plecy, próbując wzbić się w powietrze, jednak po chwili ze sprężystością opadały do miejsca, z którego znów startowały aby zatoczyć ten sam ruch. Podobny motyw tańca odgrywały części poszarpanej garderoby. Rozerwana suknia na całej długości, odsłaniała smukłe nogi i gdyby nie użyczona marynarka Harisona, sięgająca obydwiema połami po niżej linii bioder, można by uznać obecność białego materiału za skąpe uzupełnienie koronkowej bielizny. Na szczęście noc i blady blask odbitych promieni, iskrzących się na lustrze wody, skutecznie zaciemniał obraz uwodzicielskiego negliżu. W kieszeniach marynarki Margerita ulokowała dwa pantofle, z których szpiczaste końcówki obcasów dyndały na zewnątrz ze śladami świeżo zdartego lakieru z Range Rovera.

Obok ciemnowłosej szedł Harison, dumnie wypinając tors. Dla odmiany był nienagannie ubrany z charakterystyczną uwiązaną przy szyi muszką, która gdyby mogła, ze wstydu przypadkowego uczestnictwa w miłosnym akcie, zmieniłaby kolor z niewinnej bieli na zawstydzoną purpurę. Trudno było wnioskować, czy spływająca duma z postawy Harisona była wynikiem przeprowadzonej akcji dywersyjno zaczepnej na Nazistach, czy wywołana wspomnieniem dotarcia na Kasjopeję.

 Mężczyzna nie spuszczając wzroku z horyzontu, przy kolejnej fali obmywającej stopy, poczuł w sercu zimny dreszcz, nawołujący do szczerości. Okoliczności do zwierzeń, w tej samej chwili podsycał obraz upojnych dziewięciu nocy i dni, uwieńczonych podróżą na dachu ognistego rydwanu. Spojrzał na skupioną twarz dziewczyny, skierował wzrok na obcasy, na których odnalazł ślady błyszczącej farby. Przypomniał sobie rzucony sznur pereł na znak miłości i oddania. Szala wątpliwości ugięła się pod naporem wspomnień.

- muszę się Tobie z czegoś zwierzyć! – Harison zwolnił krok i chwycił dziewczynę za rękę – poczekaj chwilkę! Nie pędź tak! Zdążymy!

Ciało Margerity rozluźniło się.

- … słucham? – spokojnie odpowiedziała jakby wcześniejszym milczeniem prowokowała do tej sytuacji - … no właśnie! …od dłuższej chwili czuję, że chcesz mi coś powiedzieć …

- masz rację! – odparł - … nie sądziłem, że sprawy tak daleko między nami zajdą!


- … a zaszły Steve! – próbowała podsycić atmosferę do odkrycia sekretu.

- Zaszły i to bardzo daleko … nawet nie wyobrażasz sobie jak daleko!

- Daleko? – ucieszyła się wyraźnie sądząc, że to co za chwilę nastąpi będzie uwieńczeniem jej pragnień. Nie liczyła na pierścionek zaręczynowy i długi welon, ale była radosna. W oczach ukrył się promienny blask, który po wypowiedzeniu zaklęcia z ust ukochanego, za moment rozświetli spojrzenie. Nie chciała jednak okazać radości za nim nie usłyszy miłosnego wyznania, jednego słowa, które otwiera drogę do serca kobiety – … a więc jak daleko zaszły! – chłodno powtórzyła

Harison chwilę pomilczał i jak gdyby nigdy nic oznajmił - … mam żonę!

- Że co?

- No mam i nie mogę się tego wyprzeć! Nawet bym nie potrafił!


Margerita zaniemówiła, jakby próbowała odnaleźć siłę w plusku fal – …że co? … nie rozumiem! – nie takiego wyznania się spodziewała, a przynajmniej nie w takiej chwili jak ta. Nie w blasku księżyca, nie po miłosnej, pełnej uniesień drodze pod sklepieniem gwiazd.

- … mam żonę! – powtórzył po raz kolejny jakby repertuar słów na dzisiaj się wyczerpał

- I co to wszystko?! – próbowała opanować uderzenie krwi do mózgu, które gdyby nie oblane zimnem stopy, zwaliłoby ją z nóg - Hm…!

- Nie rozumiem - rzekł Harison odwracając głowę w stronę dziewczyny - tylko tyle? …jedno „Hm”! … nie będzie lamentów! … i płaczu!

- Oszalałeś! …. Oczywiście, że nie będzie! … za kogo ty mnie bierzesz? … zdziwiony jesteś?

- Spodziewałem się czegoś innego!

- A czego? … że powiem, że jesteś łotrem! … nikczemnikiem! i cholernym draniem!

- Tak! … tego się spodziewałem!

- … mało mnie jeszcze znasz Steve! … za mało! … ale powiem tobie coś … i nie patrz na mnie teraz! - odwróciła głowę w stronę otwartego morza

- Dlaczego? – zapytał

- Nie zasługujesz aby widzieć moje łzy!

Opanowała emocje i znów zaczęła patrzeć przed siebie idąc tym samym miarowym krokiem. Jedynie serce szalało zalewając całe ciało goryczą.

- Nie mów tak! - Harison próbował ratować sytuację, która powoli wymykała się spod kontroli - … ja ciebie! – nie wiedział co ma powiedzieć, gdyż widział że słowa cięły Margeritę, raniąc ją do głębi

- Nie bądź śmieszny! … co ty mnie?…- podniosła głos - no co ty mnie?! … do cholery! … no co? ….- wiatr zatoczył krąg nad obojgiem. Dalej próbowała zachować spokój - ... Wy… wy… wykorzystałeś mnie … wolę użyć tego słowa niż wypie …

- Nie bądź wulgarna!

- Ja wulgarna? … powiedziałam nie patrz na mnie draniu! – powoli rozkręcała się w złości - … tu nie chodzi o mnie! … ale jak mogłeś to zrobić swojej żonie! … i co teraz po wszystkim pojedziesz i będziesz zgrywać ukochanego męża wypoczętego po urlopie,…i co? ...za rok znowu przyjedziesz i mnie przelecisz! … a w ogóle wypocząłeś, odprężyłeś się … we mnie!

- Nie!

- Nie kłam uwodzicielu! … proszę cię nie kłam! … a może za mało ci dałam! – poprawiła się - … dawałam!

- Nie kłamię ja … - nie pozwalała dokończyć zdania

- Jesteś obślizgły… - mówiła przez zaciśnięte zęby - … tam na dachu, gdy mnie posadziłeś na sklepieniu nieba, gdy mnie doprowadzałeś do … to myślałeś o niej czy o mnie?! … odpowiedz choć raz szczerze!

- Ja …!

Znów urwała - Jak mogłeś mi to zrobić!

Harison lekko zaczął się irytować. Chłodno oznajmił - Już mówiłem! … nie mogę się wyprzeć żony …

- … wykorzystałeś mnie dogłębnie i dosłownie …!

- Nie rozumiem do cholery! – teraz on podniósł głos - przecież nic tobie nie obiecywałem!

- Nie obiecywałeś! …prawda! … tylko te twoje spojrzenia! … podobno oczy nie kłamią… , ale twoje Steve kłamią! Nawet nie wiesz jak bardzo! … słyszysz! …. No tak zapomniałam, przecież jesteś specjalistą szkolonym w naciąganiu łatwych zdobyczy … - zawahała się - ..szkoda tylko na końcówkę twojego przyrodzenia! … Czego ciebie jeszcze tam nauczyli!… Co?!

- Nie …! -

Nie dawała dojść do głosu - Ale ja tobie zaufałam!

- Uspokój się i daj wreszcie mi powiedzieć … i posłuchaj mnie  …

- Dobrze posłucham ostatni raz co masz mi do powiedzenia … ostatni raz Steve, a potem nie chcę ciebie widzieć! – spojrzała na bose stopy zalane morzem, które wydawały się tonąć w obłudzie - … to co mi chcesz powiedzieć … słucham!

- … spędziliśmy miłe 9 dni i nocy, przed nami pozostał ostatni, nie psuj wszystkiego co udało nam się zbudować!

- Zbudować! … na litość Boską! czy ja śnię?! … i ty po tym wszystkim śmiesz używać słowa „zbudować”!

- A jakiego słowa mam użyć … sama tego chciałaś, przez tyle lat o mnie myślałaś jak o przedmiocie, jak o rzeczy , jak o środku którym posłużysz się do ucieczki z twojego świata!

- Ty skończony kretynie! … ja ciebie kocham! … pomimo tego co mówisz, ja nigdy nie przestanę ciebie kochać pomimo …

Nagle silniejsza fala omiotła stopy Harisona

- Harison!, Harison! Mówię do ciebie co się z tobą dzieje … słyszysz mnie?!

Mężczyzna nie odpowiadał tylko patrzył przed siebie, jakby kompletnie był zawieszony w innym wymiarze myśli. Spojrzał na Margeritę. W tej samej chwili wskazówka czasu cofnęła się jeden kwadrans. Niebo lekko poczerniało wracając do tej samej szarości. Zaczął od początku.

- muszę się Tobie z czegoś zwierzyć! – Harison zwolnił krok i chwycił dziewczynę pod rękę – poczekaj chwilkę! Nie pędź tak! Zdążymy!

Ciało Margerity rozluźniło się.

- … słucham? – odpowiedziała jakby wcześniejszym długim milczeniem prowokowała do tej sytuacji - … no właśnie! …od dłuższej chwili czuję, że chcesz mi coś powiedzieć?! …

- masz rację ! – odparł - … nie sądziłem, że sprawy tak daleko między nami zajdą!

- … a zaszły Steve?

- Zaszły i to bardzo daleko … nawet nie wyobrażasz sobie jak daleko!

- Daleko? – ucieszyła się wyraźnie. Nie chciała jednak okazać entuzjazmu, za nim nie usłyszy miłosnego wyznania – … a więc jak daleko zaszły! – spokojnie powtórzyła

Harison chwilę pomilczał - … mam żonę! … ale ona nie żyje od 10 lat! – szybko dokończył aby scenariusz nie potoczył się tym samym torem co przed momentem w wyobraźni.

- Że co?

- Nie mówiłem tobie gdyż nie miało to znaczenia, ale teraz ma!

- Jakie?!

- … od czasu gdy straciłem żonę myślałem, że już nigdy nie będę miał nikogo… , że nigdy już nikogo nie obdarzę żadnym uczuciem … i gdy ciebie zobaczyłem, na tarasie, falującą na wietrze, nieskazitelną… wypowiadającą moje imię z taką czułością … zakochałem się w tobie…

- …ależ Steve!

Urwał jej w połowie zdania - … nie wiem co mam robić, boję się ciebie tu zostawić … ale jutro muszę zanurkować, od tego zależy tak wiele w przyszłości …ty też!

- ja?! … - uśmiechnęła się ironicznie - nie mieszaj mnie do swojej wyprawy… to w końcu twoja pasja!

- Jaka pasja! … Margerita , ty nic nie rozumiesz, sprawy są naprawdę skomplikowane! Ten pierdzący tłum jest bardzo groźny, oni mają władzę, już doszli do władzy absolutnej i nikt nie może ich powstrzymać…zobacz co przygłupiasty George wyrabia na świecie w imię … no właśnie?! …. – zamyślił się – nikt tego nie powstrzyma

- Nawet ty! – znów się zaśmiała

- Nawet ja!

- To po co nurkujesz , jeśli nie możesz nic zmienić! … nie lepiej uciec gdzieś daleko, na jakąś odludną wyspę!

- Nie mogę! … chciałbym! … ale muszę! … to moje przeznaczenie rozumiesz! … nie powiedziałem tobie całej prawdy co było powodem mojego pierwszego nurkowania!

- Nie mówiłeś całej prawdy! …- powtórzyła czując rozgoryczenie, nie lubiła kłamstw - …to pięknie brzmi, ale nie lepiej powiedzieć, że mnie okłamałeś …ale to nie powinno mnie dziwić, widzę, że traktujesz mnie jak dziewczynę z prowincji … ale ta dziewczyna naprawdę ciebie kocha i nigdy nie przestanie bez względu na to co teraz powiesz! …bez względu na to czy będziesz tutaj, czy odejdziesz czy zanurkujesz … miłość w moim wydaniu jest niepodzielna! Ja już nigdy nikogo! – w oczach pojawiła się łza, Margerita z trudem próbowała dokończyć zdanie - … czy rozumiesz, że jak zginiesz w tym twoim otmęcie … to ja zginę razem z tobą!

- Nie mów tak!

- … nie mów! … a zagwarantujesz, że wrócisz! … czy ty sądzisz, że ja jestem idiotką … wiem do czego służy trimix i do jakich głębokości się go stosuje, zapominasz, że mój ojciec był nurkiem, wiele wiem na ten temat … stamtąd ludzie już nie wracają! – zaczęła płakać – on też nie wrócił! …. nie dotykaj mnie Steve … błagam nie dotykaj! – ostro zaprotestowała gdy chciał objąć ją ramieniem i przytulić do siebie – pozwól, że powoli zacznę się przyzwyczajać do samotności, która będzie mi towarzyszyła do końca moich dni… ! błagam cię ale nie dotykaj mnie teraz! … nie teraz!

- Ale ja wrócę … obiecuję … muszę ! … wtedy też mi się udało!

- Kiedy … wtedy!

- Po stracie mojej żony! …tego nie mówiłem, ale ja wtedy gdy zanurkowałem pierwszy raz chciałem popełnić samobójstwo, to było rok po jej śmierci gdy pijany kierowca w ciężarówce wjechał w tłum … . – zamyślił się – … potem straciłem sens do życia…. przyjechałem tutaj nad zatokę … długo myślałem…. założyłem sprzęt do nurkowania i poszedłem na dno… głęboko aż po sam uskok … było cicho, bardzo cicho, nic nie czułem otaczała mnie ciemność i tylko myśli … położyłem się na dnie i czekałem aż przyjdzie po mnie i zabierze do siebie! – ściszył głos – chciałem jednak przed odejściem zobaczyć ostatni raz ją, spojrzeć w jej oczy… patrzyłem ponad olbrzymi słup wody, który cisnął moje ciało z ogromną siłą w dół przeznaczenia… czekałem… aż przyjdzie i będę mógł zawrzeć z nią pakt!

- Z kim Steve!

- Ze śmiercią … ale … - głębiej zanurzył wspomnienia – … i wtedy wydarzyła się dziwna rzecz … poczułem jakby coś mnie wciągało pod piach, jakby jakieś ręce oplotły mnie wpół i ciągnęły do siebie, myślałem, że to halucynacje! …. nie wiem co to było ale znalazłem się w wielkiej dziurze…potem chciałem przekopać się na drugą stronę sądząc, że znajdę przejście do innej krainy … i zacząłem jeszcze szybciej kopać … i natrafiłem na dziwny podłużny przedmiot jakby początek czegoś co znikało w głębi piachu … wtedy jakiś głos powiedział do mnie nie poddawaj się Steve! Walcz! … musisz żyć, … zrozumiałem, że do głos opatrzności do mnie przemówił Ostatkiem sił udało mi się wypłynąć na powierzchnię. Gdy wróciłem do hotelu zrozumiałem, że tam na dnie Bóg powierzył mi misję, która muszę wypełnić .. potem będę mógł umrzeć … ale teraz znów się wszystko skomplikowało… mam znowu dla kogo żyć! … Dla ciebie Margerita… teraz ty mnie nie dotykaj, proszę cię. - Nie chciał aby zobaczyła jak rozkleił się w spojrzeniu - Muszę tobie jeszcze o jednym powiedzieć

- …a czego mi jeszcze nie powiedziałeś, co mnie nie do końca nie pogrąży! – z oczu Margerity kapały łzy cieknąc dwoma stróżkami po policzkach.

- … otóż dwa lata temu, zorganizowaliśmy podobną wyprawę … wszystko było dokładnie zaplanowane, najlepiej wyszkoleni nurkowie z dużym doświadczeniem poszli na dno, było ich pięciu …

- i …?

- wrócił tylko jeden! …gdy go wyciągnęliśmy na łódź nic nie mówił. Miał poszarpany skafander i coś bełkotał, … na koniec zaniemówił! Gdy po miesiącu go spotkałem w szpitalu nie było z nim kontaktu. Lekarze mówili, że nie ma nadziei na poprawę, przeżył niezrozumiały dla nikogo wstrząs, jakby kogoś zobaczył…. obecnie siedzi godzinami w internecie i coś pisze, jakieś cyfry, liczby, podobno są ludzie, którzy to czytają i nawet rozumieją! … ja nie!

- Jezus Maria ! … Steve co ty mówisz! Też taki będziesz jak wrócisz!

Udał, że nie słyszy dygresji - … agencja nie chciała posłać kolejnych ludzi, dlatego razem z moim przyjacielem Markosem, zorganizowaliśmy tę wyprawę,… nikt inny o moich planach nie wie poza nim i tobą!

- No to pięknie Steve! Dziękuję tobie pięknie za taką tajemnicę …

- Dlatego musisz coś dla mnie zrobić!

- Ja … taka mała kruszyna z prowincji

- … dostaniesz ode mnie kody do moich kont bankowych i obiecaj mi, że jak po 12 godzinach nie wrócę uciekniesz w głąb lądu i pamiętaj nie zbliżaj się do zatoki!

- Nie chcę twoich pieniędzy!

- Przestań tak mówić! To tylko na wypadek gdybym nie wrócił … ale ja wrócę! … obiecuję! …muszę wrócić! … inaczej to wszystko za kilka lat się zawali!

- Co?

- Cały świat ogarnie szaleństwo, powodzie, anomalia, wojny, terror, kompletna anarchia!

- … co ty mówisz, przecież sam temu nie zaradzisz, … nie sam … jeden!

- Nie… ale muszę spróbować … tu chodzi o energię, o niewytłumaczalną energię ukrytą przed tysiącami lat! Nie mogę więcej nic powiedzieć poza jednym, ten kto ją zdobędzie będzie mógł odzyskać władzę na świecie…przywrócić normalność, …czyli my agencja kilku ludzi! Zostało nas jeszcze całkiem sporo!

- A Naziści! Co z nimi?

- Oni już mają dostęp do 95% wszystkich dostępnych na świecie złóż, mają fabryki, laboratoria….po chaosie jaki obecnie wzniecają ze parę lat mogą przejąć władzę absolutną. Tego już nikt nie zatrzyma … nikt … chyba, że …

- … że ty wrócisz!

- Właśnie!

Na horyzoncie w oddali pojawił się zarys domu, który powoli, w blasku pierwszych wschodzących promieni słońca wyłaniał swoje kontury.

Margerita widząc przed sobą zbliżający się azyl bezpieczeństwa uspokoiła się. Odparła - Jestem zmęczona!

- ja też – objął dziewczynę ramieniem. Pozwoliła mu na to.

Łagodnym głosem wyszeptał słowo, które pomimo wielu odcieni ma jedno znaczenie, którego brzmienie wywołuje na każdej szerokości świata to samo i nieprzerwane drżenie i migotanie komór serca – kocham Ciebie! … do …

- nie kończ proszę... tylko  wróć … – łagodnie przerwała wtulając się ciaśniej w objęcie – … posłuchajmy lepiej szumu fal za nim stanie się to co nieuniknione! - zamyśliła się przypominając sobie pierwszą noc z Harisonem, gdy na tarasie, o poranku, wiatr wymalował na piasku mroczne widmo ich wspólnego przeznaczenia. Nie miała już nadziei.

Margerita jadąc na tylnim siedzeniu samochodu siedziała ramię w ramię z Harisonem. Sierżant skuł razem podejrzanych, w celu łatwiejszego transportu. Okley zdawał sobie sprawę, że podczas dojazdu  do prefektury policji oddalonej 25 minut od hotelu Libre, podejrzani mogąć podjąć próbę ucieczki, natomiast w konfiguracji ciasno spiętych rąk, ich szanse spadną do zera. W takim przekonaniu sierżanta dodatkowo utwierdzał widok  butów na obcasie, którymi Margerita lubiła uwypuklać swoje,  krągłe i kształtne pośladki. Przebiegły Okley znał zasadę, że zależności rodzą zależności i ceną podkreślenia figury niedużym, choćby 5 cm wypustem, jest ograniczenie i to w znaczącym stopniu,  mobilności podczas sprintu. Tak więc w przypadku ucieczki, Harioson musiałby użyczyć swoich ramion partnerce, co w rezultacie, uniemożliwiałoby im bieg slalomem.  Okley wiedział, że wtedy bez przeszkód, trzymając w dłoni  ulubiony pistolet  Magnum 46, zaledwie przy użyciu dwóch kul, oddając dwa celne strzały, unieruchomi  zbiegów. Na koniec, dla podkreślenia swojej władzy nad życiem i śmiercią, będzie mógł z satysfakcją strzepać popiół z papierosa, nad uśmierconymi zbiegami. 

Margerity nadgarstek obejmowała ciasno założona metalowa obręcz dociśnięta do ostatniego zęba. Jej ręka spoczywając na siedzeniu, była spięta krótkim łańcuchem przytwierdzonym takim samym zestawem żelastwa do nadgarstka Harisona. Dziewczyna miała wrażenie, jakby połączono ich w majestacie prawa, w nierozerwalny związek. W tych okolicznościach, z przyjemnością pozwoliłaby się skazać na dożywocie pod warunkiem, że celę dzieliłaby z aresztantem Stevem Harisonem.

Margericie serce waliło jak oszalałe, była rozpalona. Pełne piersi delikatnie z każdym kolejnym oddechem falując, unosiły się miarowo w górę i w dół. Samochód prowadził aspirant, obok siedział sierżant .

- tylko mi nie gadajcie tam z tyłu, Jak usłyszę choć jedno słowo to zamknę, któreś z was w bagażniku.- Okley instruował podejrzanych.

Pasażerowie tylniej kanapy nie odpowiedzieli. Harison spojrzał w rozpaloną twarz dziewczyny i zrozumiał w jednej sekundzie paradoks chwili. Delikatny dotyk dłoni, długie włosy zahaczające końcówkami o barczyste ramię, bliskość ust znajdujących się zaledwie o jeden obrót głowy, zaczęło tworzyć zamęt w myślach. Obydwoje w milczeniu patrzyli przed siebie próbując opanować rodzące się sercach pożądanie. Pędzili na włączonych sygnałach rozbudzonych zmysłów, do granicy, za którą kryje się namiętność i rozkosz. W jednym mgnieniu już ledwie słyszalnej syreny zdali sobie sprawę, że kajdanki nie mogą stanowić przeszkody w osiągnięciu wspólnego celu, kajdanki mogą jedynie urozmaicić element gry miłosnej, w szczególności splecionych ciał na rozłożystej kanapie furgonetki.

Wyobraźnia Steva szalała. Słysząc zwiększony oddech Margerity, Harison nie mógł powstrzymać naporu pędzącej w żyłach krwi, która wpadając do serca, rozpalała zmysły do czerwoności.


- Proszę opuścić szybę sierżancie Okley,… tę wersję przyciemnioną bez krat – nagle Harison przemówił.-  Nie chcę abyście nam przeszkadzali … a i przed opuszczeniem proszę o kieliszek zimnej Margerity.

Steve odwrócił twarz do pasażerki. Spojrzał głęboko w oczy.

- A co tobie podać kochanie!

- Niech Okley zrobi dla mnie Martini Bianco !


Po chwili odwrócony Okley, szturchnął łokciem kierowcę - Jedź wolniej,… nie widzisz, że zaczynam serwować Państwu napoje. -  sierżant póbował nie uronić żadnej kropli z rozchybotanych jazdą płynów.

- dla Pani Martini, a dla Pana Margerita! – z ceremoniałem i elegancją  kelnera wręczył po kolei drinki, zaczynając oczywiście od niewiasty.

Harison wolną ręką, chwycił kieliszek. Przytknął krawędź do ust.

- co to jest Okley … gdzie jest moja słona otoczka!

- Zapomniałem!

- … mam nadzieję, że oliwek nie zabrakło w bufecie radiowozu! Teraz zamknij zasłonę!

Ciemna szyba powoli osuwała się tworząc kameralny zakątek. Z syreny przytwierdzonej do dachu samochodu, zaczął rozbrzmiewać nastrojowy i melodyjny głos Georga Michaela, w utworze "Fast love".  Harison delikatnie położył rękę na udzie dziewczyny i powoli wsunął palce pod krawędź sukienki. Ręka zniknęła do polowy pod zwiewną atłasowym materiałem. Margerita przymknęła powieki. Rozchyliła kąciki ust i w uśpionej chwili, oczekiwała na wilgotny dotyk Harisona.

Była gotowa ofiarować najbardziej subtelny fragment swoich pragnień nasączonych smakiem Martini Bianco. Na tą chwilę czekała przez całe dorosłe życie, wypatrując się wieczorami w mały skrawek poblakłej fotografi przyczepionej nad jej łóżkiem. Wiedziała, że lekkie muśnięcie warg z ustami  prawdziwego bohatera, za moment poprowadzi ją wprost do krainy, w której umysł traci kontrolę nad zmysłami, a zapisana w podświadomości dzikość żądzy i pożądania materializuje się w zatopionych wzajemnie ciałach.

Harison gładząc opuszkami palców gładkie ciało dziewczyny zmniejszał dystans dzielący go od lekko rozchylonych warg Margerity. Powoli, jakby zdmuchując pył z pręcików kwiatu, zaczął muskać nabrzmiał brzeg ust dziewczyny. Granica, za którą nie ma powrotu do racjonalności, była już tylko o jeden przyśpieszony oddech.

Samochód z piskiem opon zatrzymał się przed budynkiem prefektury. Na tylnim siedzieniu impet, szarpnął ciałami aresztantów .

- Wysiadać. – wydarł się sierżant odwracając głowę w kierunku tylniej kanapy.

- Wysiadać … k…a, powiedziałem !

- … a gdzie moja Margerita! – wykrzyknął Harison do sierżanta

- Co ty znowu pleciesz ! … Jaka Margerita! … oszalałeś!

- … jak to? … Przecież !

Obok na siedzeniu sztywno siedziała współpasażerka. Patrzyła na Harisona z zaniepokojeniem. Jej oddech był spokojny i miarowy. Nie okazywała emocji, jej piersi w płytkim oddechu ledwie unosiły dekolt sukienki.

- co się z Panem dzieje!

Harison próbował pozbierać myśli w jedną całość. Spojrzał na Margeritę, była tak samo piękna jak przed momentem, gdy uwodził ją w wyobraźni.

- niech się pan uspokoi, bo znowu sierżant  uderzy  pana !  - czule wyszeptała.

- nie rozumiem?

- .jak tylko ruszyliśmy ... nagle poprosił pan o Margeritę i  opuszczenie szyby, potem sierżant walnął pana rękojeścią pistoletu w głowę. Zemdlał pan. Pana głowa przez całą drogę spoczywała na moim ramieniu.

Rozjuszony Okley stał w szeroko otwartych drzwiach furgonetki

- nie gadać … wysiadać!  – sierżant wydarł się na całe gardło - swoją Margeritę zaraz  dostaniesz , ... sam ją wleje w twoje gardło.